Kompetencje, świadomość, szkolenia, stwarzane warunki pracy

Japońscy menedżerowie przyjmują, że każdy pracownik najlepiej zna swoje miejsce pracy i bardzo starają się, aby wiedzę to wykorzystać do doskonalenia działań firmy. Jeżeli poza postawionymi wymaganiami, uświadamia się pracownikowi, jakie są cele działań, może on dostarczać wielu cennych informacji i pomysłów. Przy takim podejściu kierownictwa, nad optymalnymi rozwiązaniami myślą wszyscy pracownicy, a nie tylko „najmądrzejszy” kierownik. Szanujmy więc opinię podwładnych i zachęcajmy ich do jej wyrażania. Jeśli będziemy życzliwie je recenzować, po jakimś czasie uzyskamy źródło cennych informacji. Na początku lat 80. Toyota (dziś producent najbardziej niezawodnych samochodów) uzyskiwała ok. 1,5 milionów pomysłów rocznie od swoich pracowników (około 30 na osobę), z czego 95% wykorzystała. Oczywiście do takiego zaangażowania pracowników dochodzi się latami świadomego postępowania.
Jest jeszcze co najmniej jeden powód koniecznej troski o świadomość pracowników.
W większych firmach z klientami kontaktują się jej pracownicy a nie kierownictwo. Pracownik jest więc ambasadorem naszej firmy. Krytyczna opinia wyrażona o własnym miejscu pracy brzmi dla klienta wiarygodnie. Zjawisko takie w naszym kraju nie należy do rzadkości

Są w firmach osoby o wyraźnych skłonnościach indywidualistycznych . Nigdy nie mają czasu podzielić się informacją, działają w sposób indywidualny , niespójny z innymi . Najczęściej są to jednostki wybitne, autorzy różnych rozwiązań , wykonawcy szczególnych zadań, którzy blokadą informacji umacniają swoja pozycję w firmie. Z punktu widzenia kierownictwa to dobry, wybitny pracownik, o którego trzeba dbać , bo przecież nikt inny nie potrafi przejąć jego pracy . Z punktu widzenia zespołu , jaki powinni tworzyć pracownicy , to same straty. Dla pracownika tolerowanie postaw indywidualistycznych to: brak informacji, zrozumienia działań , poczucie nieprzydatności, brak zaangażowania w prace zespołu , konflikty . Dla firmy to: niska efektywność pracy całego zespołu, niewłaściwa postawa wielu pracowników i pozamerytoryczne konflikty , zagrożenie utraty informacji ( w tym przez odejście indywidualisty ).W gospodarce nikt nie lubi monopolu. Dlaczego więc tolerowane jest to w firmach, których zadaniom mogą sprostać tylko sprawne zespoły ludzi, a nie indywidualiści ?

Ostatnio byłem na ciekawym wykładzie pewnego profesora polskiego pochodzenia, pracującego od lat w USA, mówił o­n między innymi o tzw. "kapitale ludzkim".Okazuje się, że w nowocześnie zarządzanej firmie ludzie są traktowani jak istotny element rachunku stanu posiadania, to znaczy, że kapitał jest pomnażany nie tylko w formie finansowej, ale w sposób równorzędny traktuje się pracowników. W tej sytuacji np. szkolenie jest taką samą inwestycją jak zakup nieruchomości!Myślę, że dobrze to wróży na przyszłość - pracownikom najemnym. I nie chodzi tu jedynie o specjalistów wysokiej klasy, lecz na przykład takie cechy, jak uczciwość, punktualność, niezawodność w jakości pracy itd. mogą powodować, że nawet człowiek na niskim szczeblu hierarchii może być cenny.